Bij sommige patiënten met ernstige (met name emotieregulatie) problematiek, wordt er soms voor gekozen om bij een crisis niét de regie over te nemen en de patiënt dus niet tegen zichzelf in bescherming te nemen met een gedwongen opname, maar om recht te doen aan diens autonomie en te accepteren dat er een risico is op zelfbeschadigend gedrag of zelfs op zelfdoding. De achtergrond hiervan is dat het overnemen van de regie vaak leidt tot regressie en afhankelijkheid bij de patiënt, en dat dit uiteindelijk alleen maar leidt tot een nog verdere verslechtering van diens functioneren en tot nog grotere problemen. Kortgezegd, je neemt op korte termijn een groter risico om op de lange termijn een betere uitkomst voor de patiënt te bereiken. Klinisch is dit misschien logisch, juridisch gezien is dat niet zonder meer het geval. De Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst gaat er namelijk vanuit dat een patiënt de zorg krijgt die hij of zij nodig heeft, punt. De Wet Verplichte GGZ biedt iets meer ruimte voor een hoogrisicobeleid, door te stellen dat een eventuele verplichte zorg doelmatig en proportioneel moet zijn. De mogelijkheid van een hoogrisicobeleid staat echter nergens als zodanig in de wet omschreven.

Suïcide
Nadat een patiënte bij wie sprake was van ernstige suïcidaliteit, en bij wie de behandelaren een zogenaamd autonomie-bevorderend beleid voerden, suïcide pleegde, dienden de ouders van de patiënte een tuchtklacht in tegen de betrokken psychiater en geneesheer-directeur van de instelling. Het Regionaal Tuchtcollege verklaarde de klacht