De klachten hielden in dat de psychiater op een nare manier een trauma van de cliënt naar boven had gehaald, een onveilige situatie had gecreëerd, hij onvoldoende had vastgelegd en gerapporteerd, en onterecht had gesteld dat de cliënt egocentrisch was en ze geen blijk gaf van zelfreflectie en/of empathisch vermogen. Verder zou hij overprikkeling hebben verward met hoogsensitiviteit, geen duidelijke obsessies hebben vastgesteld, de diagnose onvoldoende hebben uitgelegd en onterecht een communicatiestoornis hebben vastgesteld.
Het Regionaal Tuchtcollege verklaarde alleen het laatste klachtenonderdeel gegrond en legde de psychiater een berisping op. In hoger beroep oordeelde het Centraal Tuchtcollege dat onterecht geen duidelijke obsessies vaststellen en de diagnose niet goed uitleggen ook tuchtrechtelijk verwijtbaar zijn. De psychiater wordt vooral verweten dat hij onvoldoende onderzoek deed naar obsessieve en dwangmatige kenmerken en dat hij de diagnose slecht heeft onderbouwd en toegelicht. Verder heeft hij onvoldoende rekening gehouden met de uitkomsten van vragenlijsten die wezen op ASS en heeft hij discrepanties met zijn eigen bevindingen niet verklaard. De andere klachten worden ook in hoger beroep ongegrond verklaard.

Het belang van goede communicatie
De uitspraak van het Centraal Tuchtcollege bevestigt het belang van goede communicatie, zowel in het directe contact met de patiënt als in de verslaglegging. Als de psychiater daarbij eventuele obsessieve symptomen had vermeld en had vermeld waarom er – ondanks de uitkomsten van de vragenlijsten – bij de cliënt zijns inziens geen sprake was van ASS, waren alle klachtonderdelen waarschijnlijk ongegrond verklaard.

Het risico op defensieve diagnostiek