04 nov 2017

Nieuwbakken ervaringswerker

Hoe heb jij dat toen gedaan? vroeg ze. Ik keek haar aan en stond met mijn mond vol tanden. Vers van de opleiding begon ik aan mijn eerste week als ervaringsdeskundige in de zorg. Een collega had me gevraagd eens langs te gaan bij een jonge vrouw die kampte met depressie. Ze wilde graag eens met iemand praten die wist hoe het voelde. Mijn hart klopte, mijn brein sprong aan: wat deed ik ook al weer in mijn depressieve periode? Tja, ik deed maar wat, sleepte me door de dag. Er was een baby die ik niet kon laten liggen, ik moest wel door. Maar dat kon ik toch niet tegen haar zeggen? Het moest iets zijn waar ze wat aan heeft. Ik ben toch hersteld? Wat stond er ook al weer in de boeken? Deze jonge vrouw wilde graag weten wat mij destijds heeft geholpen en het lukte me niet om iets constructiefs uit mijn mond te krijgen. Ik had geen flauw idee. Dit was een leermoment. Haar vraag overviel me. En omdat ik het ‘goed’ wilde doen, raakte ik verstrikt in mijn eigen gedachtenspinsels. Nu weet ik dat ik het beste had kunnen zeggen wat me overkwam, namelijk dat ze me overviel met de vraag en ik het even niet wist. Dat was het enige juiste antwoord, omdat het een eerlijk antwoord was. In mijn postnatale depressie stond ik op de overlevingsstand, maakte ik geen bewuste keuzes, laat staan dat ik kon nadenken over hoe ik eruit kon

Premium

Bekijk de mogelijkheden

Al abonnee? Log dan in

GZ-psychologie

Home

Vakinformatie

Events & Opleidingen

Service

Vacatures

Artikel bewaren

Nieuwbakken ervaringswerker

Geef uw reactie Annuleer reactie

Lees ook

Kees Korrelboom reageert op Opinie: ‘Sommige cliënten hebben meer zorg nodig’

Contact

Adverteren

Privacy