In deze rubriek vertellen behandelaren over een bijzondere cliënt van wie zij iets geleerd hebben. Merijn van de Vliet, behandelaar bij het Kinder-en Jeugd- traumacentrum van Kenter Jeugdhulp in Heemskerk vertelt over een bijzonder herstelgesprek.
Bij baby’s en peuters werk je veel met opvoeders. Ouderfiguren sensitiever leren worden voor de signalen en behoeftes van hun kind heeft vaak een enorm effect op de ontwikkeling. Maar soms hebben kinderen zulke nare dingen gezien, gehoord en gevoeld dat we ze met behulp van EMDR-storytelling een (puzzel)stukje van hun leven kunnen geven.
Fernando hobbelde bij de eerste ontmoeting vrolijk door de gang voor ons uit. Hij was twee jaar en drie maanden oud, maar het beeld deed me denken aan een student die ‘s nachts de kroeg uit kwam: struikelend over zijn eigen voeten en zigzaggend door de kamer botste hij telkens tegen een deurpost. Ik kon zijn gebrabbel niet verstaan, zijn lieve pleegouders gelukkig wel.
Na die eerste ontmoeting dook ik in zijn medisch dossier, om een kloppend verhaal te maken over zijn eerste levensmaanden: opgegroeid bij jonge ouders die veel ruzie maakten, meerdere Veilig Thuis-meldingen. Al na drie maanden belandde hij in het ziekenhuis met verschillende botbreuken. Volgens de dokters konden dergelijke breuken alleen het gevolg zijn van kindermishandeling.
Als Fernando voor EMDR komt, klimt hij op schoot bij pleegvader. Pleegmoeder zit naast hen en leest het verhaal liefdevol en rustig voor. Ik zit op mijn knieën voor Fernando en heb een kleurig balletje in mijn hand waarmee ik zachtjes op zijn knieën en voeten tik. De pleegmoeder leest: ‘Er was veel onrust om jou heen toen jij klein was, geschreeuw en boze stemmen, en er werd onvoorzichtig met jou omgesprongen. Jij had pijn, was bang en je hartje klopte heel hard. Toen kwam je in het ziekenhuis met allemaal felle lichten en mensen die je aanraakten. Ze gingen je beter maken. Daarna ging je wonen bij ons; daar waren wéér andere geuren, aanrakingen en geluiden, maar er was geen geschreeuw en pijn meer.’ Volgens afspraak raakt pleegvader zacht de plekken aan waar de botbreuken zaten. Ik tik rustig door. Fernando zit echt te luisteren en te ‘voelen’. We lezen het verhaal twee keer.
Wanneer Fernando twee weken later voor ons uit de gang doorrent, is dat nog steeds wat hobbelig, maar wèl in een rechte lijn, zonder botsingen of gestruikel. Verrast kijk ik naar de pleegouders. Geroerd zeggen zij dat hun pleegzoon eindelijk in zijn eigen lichaam geland is en aanvoelt waar hij begint en ophoudt. Ik kan zijn gebrabbel nu ook beter volgen. ‘Dag juf’ zegt hij als we vrolijk afscheid nemen.
Normaalgesproken heb ik geen geduld voor puzzelen, maar soms helpt het zo om kinderen hun ontbrekende puzzelstukjes te geven dat ik puzzelen ineens toch leuk vind!
