eetstoornis
Zorg voor jongeren met ernstige anorexia nervosa
Verplichte zorg bij ernstige anorexia nervosa (AN) kent beperkingen en onbedoelde nadelige effecten. Ook zijn er ethische dilemma's. Het alternatief is een behandelbeleid gericht op autonomiebevordering. Dat biedt perspectief, zo blijkt ook uit de drie bijbehorende casussen.
Zorg voor jongeren met AN: casuïstiek
Verplichte zorg bij ernstige anorexia nervosa (AN) kent beperkingen en nadelige effecten, zo schrijven de auteurs in het artikel Zorg voor jongeren met ernstige anorexia nervosa. In drie casusbeschrijvingen schetsen zij hoe een dwangkader niet langer doelmatig is in het beloop van een langdurige behandeling. Het alternatief is een behandelbeleid dat gericht is op autonomiebevordering.
Het meisje dat maar niet at
Het vergde weinig diagnostiek om te zien waar Aisha van 15 voor kwam. Ze was vel over been en keek met haar holle, matte ogen naar een wereld waar niets te zien leek.
Eten als houvast
Mensen met autisme lopen een verhoogd risico op eetproblemen, die kunnen uitmonden in een eetstoornis.1 De eetstoornis helpt ze vaak om een gevoel van controle of houvast te krijgen in het voor hen vaak onoverzichtelijke leven. Hoe motiveer je deze cliënten om hun houvast los te gaan laten?
‘Zeventig procent van alle patiënten met een eetstoornis is geholpen met CBT-E’
Eetstoornissen zijn lastig te behandelen, maar de Amsterdamse kliniek Novarum boekt goede resultaten met CBT-E. Deze therapievorm is ontwikkeld door Christopher Fairburn, hoogleraar psychiatrie aan de Universiteit van Oxford.
