In zijn nieuwe boek Hoe we breken beschrijft psycholoog en auteur Vincent Deary (61) wat het betekent als mensen met tegenslagen mentaal over de rand worden geduwd. Welke lessen kunnen gz-psychologen hieruit trekken? We vroegen het de schrijver tijdens zijn recente bezoek aan Amsterdam.
Vincent Deary werkte tien jaar lang in de eerste Britse transdiagnostische Vermoeidheidskliniek, met als doelgroep patiënten met chronische vermoeidheidsklachten en uitputting door uiteenlopende oorzaken, van kanker tot depressie. In de praktijk ontdekte hij dat transdiagnostische behandelingen een veelbelovend alternatief zijn voor traditionele benaderingen van psychische aandoeningen. Deary richtte zich op het behandelen van de onderliggende mechanismen van veel emotionele problemen, zoals piekeren en geheugenvervormingen.
De Vermoeidheidskliniek was heel succesvol, waarom is de kliniek gesloten?
‘Toen ik en een collega uit mijn team met pensioen gingen, was er niemand met dezelfde interesse in vermoeidheidsklachten. Op zich is dat niet zo vreemd, want het soort klachten dat wij behandelden komt in vrijwel alle medische specialismen voor, waardoor er weinig specialisten zijn die zich hier specifiek mee bezighouden. Kortom, we hadden simpelweg geen opvolgers in ons aandachtsgebied. Dat vonden we heel jammer, want wat we in de kliniek deden was ontzettend waardevol. Ons team bestond uit een consulent, een fysiotherapeut, een ergotherapeut en een klinisch gezondheidspsycholoog; een multidisciplinair team dus, dat was al bijzonder, maar wij konden patiënten ook over een langere periode zien en dat is lang niet vanzelfsprekend in de Britse gezondheidszorg, waar patiënten vaak maar zes of tien behandelsessies krijgen. Wij konden patiënten net zo lang behandelen als nodig, soms jarenlang. Patiënten wisten dus ook dat wij hun vangnet waren als ze ons nodig hadden en dat is wat mensen met een chronische aandoening nodig hebben.’
Waarom is een vangnet zo belangrijk voor patiënten
