Het beroepsgeheim is vastgelegd in artikel 457 van de Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst. Het beroepsgeheim duurt voort na het overlijden van de patiënt én geldt ook voor informatieverstrekking aan politie en justitie. Het beroepsgeheim bestaat uit de zwijgplicht en het verschoningsrecht. Zo mag een psycholoog in principe niet de vraag beantwoorden of hij een persoon heeft behandeld of gezien, of diens identiteitsgegevens prijsgeven. Ook als een cliënt verdacht wordt van een strafbaar feit, dient diens behandelaar het beroepsgeheim strikt te handhaven. Hierin mag enkel een uitzondering worden gemaakt als er sprake is van een gevaardreiging die alleen kan worden weggenomen door het beroepsgeheim te doorbreken. Dit wordt een ‘conflict van plichten’ genoemd. De behandelaar moet zelf afwegen of er op enig moment sprake is van zo’n omstandigheid. Relevant hierbij is of de gegevens uit het dossier onmisbaar zijn, of de informatie niet op een andere manier kan worden verkregen, en of het een (vermoeden van een) ernstig strafbaar feit betreft. In de KNMG-Handreiking Beroepsgeheim en politie/justitie worden veel praktijkvoorbeelden besproken, ook de situatie dat een patiënt een strafbaar feit pleegt binnen de hulpverlening.