Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Contact met Hugo

Premium

https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41480-017-0004-5/MediaObjects/41480_2017_4_Fig1_HTML.jpg

Lichtelijk gespannen stap ik in de auto. ‘Hoe zal Hugo deze keer op mij reageren?’, vraag ik me af. Vorige week heb ik een heftige sessie gehad met Hugo, zijn moeder Martha en haar vriend Felix. Hugo raakte behoorlijk over de kook toen er door drie volwassenen continu gesproken werd over zijn gespijbel en vechtpartijen op school.

‘Wat flik je me nou, ik ga me niet door jullie laten vertellen wat ik moet doen, rot maar op uit mijn huis!’ Helaas werd dit een tirade van vijftien minuten, het lukte ons niet hem te kalmeren of om een time-out in te zetten. Als Martha, Felix en ik na een aantal waarschuwingen naar de keuken gaan en daar praten, pikt Hugo dat niet. Hij blijft ons bestoken met geschreeuw, gescheld en verwensingen. Gelukkig zit het uur er bijna op en sta ik op het punt om te vertrekken. Eenmaal in de auto bel ik mijn collega om stoom af te blazen: ‘Wat me nu toch gebeurde.’ Ook bespreek ik met mijn supervisor hoe ik hier het best mee om kan gaan en we maken een plan. De volgende sessie zal ik goed beslagen ten ijs komen!

De samenstelling van aanwezigen in de MST-CAN sessies wisselt van afspraak tot afspraak. Tot nu toe lukte het Martha en Felix niet om de 14-jarige Hugo erbij te betrekken. Het is duidelijk dat hij geen zin heeft in hulpverlening en moeilijke gesprekken. Hugo’s vader is al vroeg overleden en hij heeft een heftig verleden met de ex-vriend van moeder. Haar nieuwe vriend Felix heeft ook een moeizame relatie met Hugo. Hij wil Hugo niet te veel belasten omdat Hugo zo’n moeilijke tijd heeft gehad. Het lukt me om Martha en Felix te laten inzien dat Hugo met dit gedrag zijn zin probeert door te drukken en we maken een plan om hem te belonen wanneer hij bij een sessie aanwezig is.

Bij de volgende sessie zit Hugo defensief op de bank. ‘Ja, ik ben erbij maar ik zeg niets tegen je, ik moet jou niet in mijn huis. Ik zit erbij omdat ik dan vanavond een extra potje mag voetballen’. ‘Als je dat met je ouders hebt afgesproken, vind ik dat prima’, zeg ik. ‘Nou’, laat moeder blijken, ‘dat vind ik eigenlijk niet. Hij moet erbij zijn, maar hij moet ook vertellen wat er allemaal gebeurt op school, anders

Premium

Wil je dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in