Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

De jeugdige illusie van onkwetsbaarheid

Premium
Ali van 14 jaar, afkomstig uit Syrië, heeft zijn leven beëindigd. De dreiging terug te moeten keren naar Spanje, waar zijn gezin asiel was verleend, was hem te veel. Ali wilde in Nederland blijven, hij wilde cardioloog worden. Hij sprak meerdere talen en leerde uit een medisch handboek. In Spanje waren er minder goede voorzieningen, de familie van zeven personen bewoonde er een kleine éénkamerflat en er waren minder opleidingskansen. Het artikel over de dood van Ali in het Algemeen Dagblad is geïllustreerd met een gestileerde foto van diens rouwende familieleden. Het is vooral de tekst die me in het hart raakt.
Wat bezielt een jongen van 14 jaar om de hoop op een goed leven, de hoop op het vervullen van zijn mooie ambities op te geven? Heeft niemand het zien aankomen, kon niemand hem helpen? Er is toch altijd een weg?
In ons werk met vluchtelingenjongeren komen we veel wanhoop tegen, bijvoorbeeld in een recent afgerond project met alleenstaande minderjarige vluchtelingen, dat we de afgelopen drie jaar hebben uitgevoerd. Aan dit project hebben jongeren uit uiteenlopende landen deelgenomen, zoals Afghanistan, Syrië en Eritrea. Een psycholoog en cultureel mediator bezochten de jongeren meerdere keren in eigen leefomgeving. Het was gericht op het behandelen van traumatische stresservaringen, vanuit een cultuursensitieve benadering en door het versterken van copingvaardigheden.

Alle jongeren maakten indruk op ons; zij hadden op soms heel jonge leeftijd hun land verlaten en hadden vrijwel allemaal ontberingen doorstaan. Zo had Amhed uit Syrië in Hongarije zijn been gebroken en een nacht in een greppel doorgebracht voor er hulp kwam. Amir was 14 toen hij door mensensmokkelaars in een andere truck dan zijn familieleden werd gezet. Toen hij protesteerde, werd er een pistool tegen zijn hoofd gezet: je gaat mee, of ’t wordt je dood. Jonge vluchtelingen zoals Ali zijn niet snel geneigd hulp te vragen; zij hebben geleerd dat ze hun problemen zelf moeten oplossen. Zij leven niet langer met de illusie dat zij onschendbaar zijn, dat hen geen onheil zal overkomen. Afgelopen zomer merkten we dat steeds meer jonge mensen moeite hebben om zich aan de fysieke distantieregels voor Corona te houden. Tijdens onze vakantie passeerden we een bar waar schaarsgeklede jongeren volop aan het feesten waren. Wat een groot risico nemen deze mensen. Is de huidhonger zoveel sterker dan het besef dat ook zij de kans op besmetting moeten reduceren? Leeft bij hen nog wel

Premium

Wil je dit artikel lezen?

Neem GZ-psychologie een maand gratis op proef. Tijdens deze maand heb je onbeperkt toegang tot alle content. Na een maand stopt het proefabonnement automatisch.


    Al abonnee? Log dan in