Herinneringen laten zich niet sturen.
Dat is de kern van Blue Heron, de prachtige film van de Canadees-Hongaarse regisseur Sophy Romvari, die voor haar werk putte uit haar eigen jeugd. De film volgt Sasha, een volwassen filmmaker die terugkeert naar het oude familiehuis om via een documentaire grip te krijgen op haar verleden en op haar broer Jeremy.
Wat de film bijzonder maakt, is de manier waarop Romvari herinnering en verbeelding met elkaar verweeft. Jeugdherinneringen dienen zich aan op onbewaakte ogenblikken, zijn grillig en wispelturig en laten zich niet reconstrueren. Sasha probeert het toch, en stelt zich daarbij voor dat ze een sociaal werker is die er niet omheen draait. Het resultaat is even desoriënterend als herkenbaar.
Voor psychologen is Blue Heron een rijke film. De centrale spanning tussen het verlangen naar reconstructie en de onmogelijkheid daarvan raakt direct aan wat cliënten in de spreekkamer meebrengen. Het pijnlijke verleden dat nooit volledig te begrijpen valt. De vragen die blijven. De reiger die kijkt en wacht zonder in te grijpen is misschien wel het sterkste beeld dat de film nalaat.
Annemarie de Leng
Hoofdredacteur GZ-psychologie
