Bij de Waag, centrum voor ambulante forensische geestelijke gezondheidszorg (ggz), worden gespreksgroepen georganiseerd voor mensen met pedofiele gevoelens die hier niet naar handelen, maar er wel mee worstelen. In dit artikel worden ervaringen van deelnemers besproken.
Seksueel kindermisbruik wordt in zowel het publieke als het professionele debat vaak geassocieerd met pedofilie. Omgekeerd wordt bij pedofilie vaak verondersteld dat dit per definitie gepaard gaat met seksueel misbruik van kinderen. Maar het tegenovergestelde lijkt het geval te zijn. Onderzoek toont aan dat maar liefst 50 tot 75 procent van de kindermisbruikers géén pedofilie heeft1 en dat 80 tot 90 procent van de pedofielen geen kinderen misbruikt.2 De misvatting lijkt echter hardnekkig te zijn. Mogelijk komt dit doordat de term ‘pedoseksualiteit’ lange tijd werd gebruikt als synoniem voor seksueel kindermisbruik, of doordat mensen het zich moeilijk voor kunnen stellen dat iemand die zich seksueel aangetrokken voelt tot kinderen, hier niet naar handelt.
In de maatschappij leidt dit tot vooroordelen, verstoting en in sommige gevallen zelfs tot geweld. Veel mensen die zich seksueel aangetrokken voelen tot minderjarigen, – in Nederland hebben we het over 16-minners (de ‘age of consent’ is 16 jaar in Nederland) –, proberen daarom hun seksuele aantrekking geheim te houden. Zij kunnen klachten ontwikkelen zoals angst, somberheid, slaapproblemen en middelenmisbruik en meer eenzaamheid en kunnen een lagere zelfwaarde ervaren dan de algemene bevolking.3 Het is zelfs zo dat een op de drie mensen die zich seksueel aangetrokken voelen tot 16-minners chronisch gedachten heeft aan zelfdoding en dit actief overweegt.4
Geen hulp zoeken
In de hulpverlening vergaat het de hierboven beschreven groep vaak niet veel beter. Mensen met een seksuele aantrekking tot 16-minners lijken moeite te hebben met het
