Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Column | Inclusiviteit en diversiteit

Premium
Onlangs volgden we bij de RINO een workshop verandermanagement, onder begeleiding van Floortje Scheepers. Het was een mooie bijeenkomst. We hebben de kernwaarden van verandering in onderwijs geëxploreerd. Floortje legde na de verkenning uit dat voor een optimale verandering zowel inclusiviteit als diversiteit geadresseerd worden. Er is zowel gemeenschappelijkheid als contrast nodig. Gemeenschappelijkheid, anders is er geen draagvlak; contrast omdat er zonder verschil geen inspiratie is, en geen nieuwe ideeën. Veranderen verloopt vervolgens in kleine stapjes.
Nu is dit precies zoals we in gezinsgroepen verandering proberen te bewerkstelligen. Allereerst zijn er overeenkomsten nodig tussen deelnemende gezinnen – ze zitten in hetzelfde schuitje – pas dan kan herkenning en erkenning plaatsvinden. De bedoeling is dat gezinnen dat vooral bij elkaar vinden, maar het contrast met de therapeut of begeleider mag iets groter zijn. Dan doen de verschillen ertoe. Iedereen heeft weleens de ervaring gehad dat het lastig is om tot een goed idee te komen wanneer het gezelschap het met alles eens is en niemand eigen ideeën inbrengt. Het is alsof bier ‘doodslaat’, alsof alle sjeu weg is. Een probleem kan bij uitstek goed in een groep worden opgelost, doordat anderen nieuwe ideeën en oplossingen aanreiken, al dan niet vanuit eigen ervaring.
‘Zonder onderlinge verschillen is er ook geen inspiratie’

Dit roept bij mij associaties op met het werk van de Russische psycholoog Lev Vygotsky. Vygotsky stelde dat kinderen moeten worden uitgedaagd om iets nieuws te leren. Het nieuw te leren onderwerp, of de nieuwe activiteit, sluit daarvoor idealiter aan bij het reeds bekende; kinderen leren geleidelijk aan zelfstandig problemen op te lossen, en voelen zich vooral uitgedaagd wanneer nieuwe zaken aansluiten bij wat zij al weten of kunnen; dan wordt hun nieuwsgierigheid het meest geprikkeld. Kortom, verschil moet er zijn, anders niets nieuws onder de zon, maar voor het optimale leren sluit het nieuwe aan bij wat men al kent of weet. Terug naar inclusiviteit en diversiteit; wat betreft de snelle veranderingen in de ggz kunnen we ons afvragen of de inclusiviteit daarbij voldoende is geborgd. Verdwijnt er met de invoering van het zorgprestatiemodel (dat in ’22 al in werking treedt) geen ruimte voor afstemming tussen zorgverleners – voor afwijking van het protocol – als de variëteit aan mensen en problemen daarom vraagt? Verwachten we niet te zeer een ‘mainstream’ aan patiënten in de ggz? Wat als iemand niet aan het profiel voldoet? En ook niet onbelangrijk: verliest

Premium

Wil je dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in