Een flinke tijd later had ze hem vergeven en wilde terug in het echtelijke bed. Met haar therapeut besprak ze de stap. Ze was bang nachten lang wakker te zullen liggen, gespannen en piekerend over alles wat hij had uitgevreten. Uit angst voor slopende slapeloosheid durfde ze de stap niet te nemen.

Haar therapeut meende dat ze de ontrouw van haar man onvoldoende had verwerkt. Tijd voor traumatherapie, het liefst met EMDR. De therapeut bracht het behandelvoorstel in bij haar supervisor. Die had andere gedachten: ‘Waarom pak je het zo zwaar op door meteen in te zetten op trauma therapie? Wellicht is een simpele aanpak mogelijk. Je vraagt je cliënt om drie nachten naast haar man te gaan liggen. Gewoon, om uit te proberen of ze werkelijk gaat piekeren en nachten wakker ligt. Grote kans dat zij binnen drie dagen van vermoeidheid in slaap valt en ze daarmee de traumatherapie overbodig maakt. Mocht dat niet het geval zijn, dan kan je altijd nog zwaar geschut inzetten.’

Het resultaat laat zich raden, anders had ik dit verhaal niet verteld: cliënte bleek meteen de eerste nacht goed geslapen te hebben. Het succes van deze interventie vind ik niet zo relevant. Het had ook anders kunnen aflopen.

Het is jammer dat er vaak zo weinig wordt nagedacht over simpele interventies, over kleine dingen die pathologische patronen verstoren en daarmee een verandering teweegbrengen, zonder een uitgebreide (protocollaire) therapie. Groots en grondig kan altijd nog.

De zwaarte waarmee de therapeut de problematiek oppakt, bepaalt deels ook de zwaarte van de problematiek zoals de cliënt die ervaart. Normaliseren is ook een interventie. Uiteraard is simplisme geen panacee voor alle klachten en vereisen veel problemen uitgebreide en ingewikkelde interventies. Niettemin zou het goed zijn om bij het begin van elke therapie na te denken over de vraag: kan het ook simpeler? *

Michel Reinders is klinisch psycholoog bij Expertise Centrum Psychosomatiek GGZinGeest, Amstelveen. Meer columns op www.Michel-Reinders.nl