Dat wat we betitelen als ‘niet mooi’, is vooral nieuw voor ons; het is onbekend materiaal voor ons netvlies en brein. Omdat we er onbekend mee zijn, vervolgde de docent, bevreemdt het ons en wijzen we het af – als een soort geruststelling, als een hantering van het ongemak – en distantiëren we ons van het beeld. ‘Wat de boer niet kent, dat eet hij niet’ – zo dus. Om het nieuwe te leren waarderen, moet je je erin verdiepen: wat heeft de kunstenaar ons met zijn werk willen vertellen? Het is aan de maker om zich te verantwoorden; wat is het verhaal, waarom heeft de kunstenaar bepaalde keuzes gemaakt? Een goed werk vraagt dus om voorbereiding, om denkwerk, opdat het juiste verhaal wordt verteld.
Dat brengt me bij ons vak als gz-psycholoog of klinisch psycholoog: is ons ambacht er niet op gericht ervoor te zorgen dat mensen het leven beter aankunnen? En draagt de

