De zoon van een psychiater was grote financiële verplichtingen aangegaan, maar kreeg daar later spijt van. Zijn vader, die tevens geneesheer-directeur was, vroeg een collega of die – zonder zijn zoon te zien – een medische verklaring wilde opstellen waaruit zou blijken dat zijn zoon de verplichtingen impulsief en onder grote druk was aangegaan. De collega weigerde dit. Twee jaar later stelde de eerstegnoemde psychiater zelf een medische verklaring op waarin hij geheel ten onrechte opnam dat zijn zoon aan depressieve episodes leed, dat hij elektroconvulsie-therapie en medicatie kreeg en dat zijn zoon was opgenomen in de instelling waar hij zelf werkzaam was. Hij legde de verklaring vast op het briefpapier van zijn werkgever en ondertekende deze uit naam van zijn eerdergenoemde collega. Vervolgens stuurde hij zijn collega een email waarin hij schreef: ‘Ik ben een beetje stout geweest zonder jou te informeren…. Ik zal strafregels schrijven als je dat eist.’ Zijn collega stapte daarop naar de Raad van Bestuur van de instelling, die de psychiater schorste, een ontslagprocedure startte en een tuchtklacht indiende. Voor het regionaal tuchtcollege bekende de psychiater wat hij gedaan had. Hij gaf aan dat hij handelde uit bezorgdheid om het welzijn over zijn zoon, en dat hij ten tijde van het gebeurde veel stress ondervond in zijn persoonlijk leven.