Volgens de Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst (WGBO) en de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) hebben patiënten het recht op verwijdering van het medisch dossier.
In beginsel geldt voor medische dossiers een wettelijke bewaarplicht van twintig jaar, maar hierop kan een uitzondering worden gemaakt als een patiënt een verwijderingsverzoek indient. In deze bijdrage staan wij stil bij de twee verschillende routes om een verwijderingsverzoek in te dienen en gaan we in op een recente uitspraak van de Raad van State, over de vraag of het verwijderingsverzoek zelf bewaard mag óf moet worden.
Uit artikel 7:455 BW volgt dat een verwijderingsverzoek schriftelijk of elektronisch moet worden gedaan. Dit houdt in dat een mondeling verzoek niet kan worden ingewilligd. Ook een schriftelijk verwijderingsverzoek kan niet altijd worden gehonoreerd. In de KNMG-richtlijn Omgaan met medische gegevens zijn de weigeringsgronden voor een verwijderingsverzoek opgenomen. Daarvan kan bijvoorbeeld sprake zijn als een andere wet een bewaartermijn voorschrijft waarbinnen de betreffende gegevens niet vernietigd mogen worden (bijvoorbeeld de Wvggz) of als de vernietiging goed hulpverlenerschap belemmert. In de KNMG-richtlijn staan hiervan meer concretere voorbeelden.
Verwijderingsverzoek indienen via de AVG
Een andere route om een verwijderingsverzoek in te dienen is via de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), volgens artikel 17. In dit artikel is weliswaar niet de vereiste opgenomen om het verzoek schriftelijk in te dienen, maar een zorgaanbieder doet er wel verstandig aan om een mondeling verzoek van een patiënt per mail of brief te (laten) bevestigen. Dit kan voorkomen dat er onduidelijkheid ontstaat over of het verwijderingsverzoek daadwerkelijk door de patiënt is ingediend, dat de Autoriteit Persoonsgegevens (AP) een boete oplegt voor het onrechtmatig verwijderen van gegevens (‘een datalek’), en/of
