Psychologen en andere zorgprofessionals zijn dagelijks bezig met het welzijn van anderen. Het actief luisteren naar gedetailleerde en emotioneel beladen verhalen gaat hen regelmatig niet in de koude kleren zitten. De vraag die dan volgt is: hoe blijven zij zelf eigenlijk gezond? Over de jaren heen is veel geschreven over het nut en de noodzaak van zelfzorg door zorgprofessionals. En de literatuur is er duidelijk over: zelfzorg loont. Zelfzorg vergroot het welzijn van de zorgprofessional, vermindert uitval én draagt bij aan betere behandeluitkomsten. Een win-winsituatie voor alle partijen, zou je zeggen.
Toch ontstaat al snel de zogenoemde ‘paradox van de zorgprofessional’. We zijn getraind om te luisteren, te spiegelen, onze voelsprieten op de ander te richten. We kunnen compassiemoeheid aan de ander uitleggen of emotionele uitputting signaleren, en we weten precies welke interventies een ander kunnen helpen bij stress. Maar zodra het over onszelf gaat, kunnen we het onderwerp soms net zo makkelijk van tafel schuiven als een cliënt die ‘eigenlijk geen hulp nodig heeft’.
Misschien komt het door schaamte, door persoonlijk ongemak. Misschien door een diepgeworteld idee dat een goede therapeut onvermoeibaar is. Of misschien zijn we bang dat kwetsbaarheid wordt gezien als onprofessioneel. Het gevolg is al snel: we lopen door en dus we geven door. Soms op een verkeerde manier, helaas.

Zelfzorg als competentie

Supervisie is bij uitstek een plek waar dit anders kan. Sterker nog: waar dit anders moet. Een plek waar zorgprofessionals al vroeg in hun hulpverlenerscarrière kunnen leren om