Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Column | Slachtofferhulp

Kees Korrelboom
Premium
Wie ongepast wordt aangeraakt, ongewild wordt betrokken in ‘foute’ grappen, of wie ongevraagd dickpics krijgt toegestuurd, heeft te maken met grensoverschrijdend gedrag. Wie dit overkomt, wordt tegenwoordig al snel als ‘slachtoffer’ bestempeld. Zulke ‘slachtoffers’ zouden gebaat zijn bij professionele psychologische hulp.
Op de radio werd gediscussieerd over het grensoverschrijdend gedrag van een turncoach. Deze zou zijn pupillen tijdens trainingen psychisch hebben geïntimideerd en fysiek hebben gepijnigd. Een speciale tuchtcommissie had de coach zojuist vrijgesproken. ‘Wat moeten de slachtoffers nu doen?’, vroeg de radioreporter. De deskundige van dienst ontraadde een verdere ‘juridisering’ van de kwestie. Van juridisering werd niemand gelukkiger. Goede psychologische hulp zou een betere optie zijn voor deze slachtoffers; psychiatrisering in plaats van juridisering.
Een herinnering drong zich op. Jaren geleden hadden wij, na een avond stappen, de sleutels in de buitendeur laten zitten. De volgende ochtend bleken twee portemonnees en een laptop te zijn gestolen. Dat niet ík, maar mijn vrouw de insluiper deze gelegenheid had geboden, was slechts een schrale troost.
‘Wij zagen onszelf liever als overwinnaars’

We deden aangifte. Kort daarna ging de telefoon. Mijn vrouw nam op en werd empathisch toegesproken door een vriendelijke hulpverlener. Hij belde namens Slachtofferhulp. Wij hadden daar niet om gevraagd, maar bij misdrijven werd Slachtofferhulp blijkbaar automatisch door de politie verwittigd. De hulpverlener vermoedde dat het toch wel ‘heel vreselijk’ voor ons moest zijn om al slapend beroofd te zijn in ons eigen huis. ‘Heel vreselijk’ was wat zwaar aangezet, meende mijn vrouw, maar het was natuurlijk ‘best

Premium

Wil je dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in