Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Psychologie tussen wetenschap en praktijk: welk perspectief kies je?

Marrik van Rozendaal reageert op de interviews met Arnoud Arntz, Maartje Schoorl en Sako Visser in GZ-psychologie nr. 2/2018.
Premium

Beste arnoud, sako en maartje,

Ik wil jullie graag complimenteren met de mooie interviews in GZ-psychologie (nr. 2, 2018). In beide interviews wordt enerzijds feilloos gefileerd waar de spanning zit bij de huidige opleiding tot gz-psycholoog en het beroepenhuis in de psychologie. Anderzijds wordt duidelijk dat we in dit land niet stilzitten en we ons inzetten om – zoals wij dat hier in Eindhoven zeggen – op te leiden voor de beste psychologische en pedagogische zorg, in welke context de cliënt zich ook bevindt.

Beste arnoud,

Jij vertrekt in het interview vanuit de positie dat je wetenschappers ziet die ook klinische ambities hebben; wetenschappers die ook willen behandelen. Je stelt vervolgens echter dat ‘de klinische praktijk onvoldoende is ingebed in het wetenschappelijk onderzoek’. Ik zou je willen uitdagen een ander vertrekpunt te kiezen: de wetenschap is onvoldoende ingebed in de praktijk. Het lijkt een kleine omdraaiing, maar het is precies waar de schoen wringt. Als de essentie van de bijdrage van de gz-psycholoog is dat er goede zorg gegeven wordt, dan moet de wetenschap mijns inziens de beweging maken naar de praktijk. De praktijk moet de wetenschap op haar beurt binnenhalen, stimuleren en omarmen. Een benadering vanuit twee polen.

Je refereert in het stuk aan de geneeskunde, waarbij de academische ziekenhuizen onderzoek en patiëntenzorg integreren. In gewone (niet-academische) ziekenhuizen werken echter gewone artsen die echt niet allemaal met onderzoek bezig zijn. Gelukkig maar, want gewoon goede doktershanden aan het bed zijn ook heel waardevol.

Je stelt dat veel onderzoek de praktijk niet bereikt. Dat herken ik zeer. Universiteiten en RINO’s moeten daar gezamenlijk de verantwoordelijkheid voor nemen. Wij moeten ervoor zorgen dat er een schakelpunt gecreëerd wordt tussen deze twee werelden. Dat er een systeem ontstaat waarin we met elkaar delen en van elkaar leren, waarbinnen we kennis brengen en halen. Van een dergelijk systeem zijn goede voorbeelden voorhanden. Zo ken ik die van de Universiteit van Maastricht, de Universiteit van Tilburg en de Open Universiteit op het gebied van ACT en de taxatie/diagnose van seksueel misbruik.

Met jouw visie op de opleiding tot gz-psycholoog vertrek je vanuit de gedachte dat psychologen wetenschappelijk onderzoek zouden moeten combineren met werken in de praktijk. In de ideale wereld zou dat natuurlijk fantastisch zijn, maar helaas is het slechts weinigen gegeven dat te kunnen (en te willen). Daarnaast vragen de wetenschap en de praktijk om andere intellectuele

Premium

Wil je dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in