Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Chocosprits – De burnout van Maarten Janssen

Premium

https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41480-019-0033-3/MediaObjects/41480_2019_33_Fig1_HTML.jpg

Pas toen een oude vriend mij zijn eigen opname stuurde van een Händel-variatie op piano, merkte ik dat ik aan de beterende hand was. Lange tijd was muziek iets ondragelijks; alsof ik vierentwintig uur opgesloten zat in een supermarkt met kerstmuziek. Het had alles te maken met de enorme werkdruk die ik zelf had gecreëerd. Elk piepje van mijn telefoon zorgde ervoor dat ik op mijn vrije dagen naar antwoorden op zoek ging die ook hadden kunnen wachten. Totdat mijn vader plotseling overleed. Natuurlijk ging ik na een weekje rouw gewoon door met werken. Ik was het gewend om alle tegenslagen daarmee op te vangen. Na een lange werkdag zat ik vaak te trillen op mijn fiets en voerde ik in mijn hoofd nog hele gesprekken. Ook stootte ik plotseling zinnen uit. Andere fietsers keken me dan argwanend aan, waarna ik mezelf corrigeerde en snel hardop zei: ‘ik bel je vanavond nog wel even.’ Voordat ik thuiskwam, deed ik nog wat ademhalingsoefeningen. Diep ademhalen geeft rust, dat leerde ik van mijn huisgenote in mijn studententijd. Zij kon het weten want ze studeerde logopedie en heette bovendien Vanessa. Maar toen de kinderen naar bed waren, barstte ik in huilen uit.

Het bracht me al snel bij een bedrijfsarts. Eigenlijk was het een huisarts zonder handschoenen en tijdsdruk. Hij wist me te verzekeren dat mij niets mankeerde en dat ik gewoon even de balans moest terugvinden. Hij raadde me dan ook aan om eens te gaan kijken bij een haptonoom. Blijkbaar gaven mijn wel overdachte bespiegelingen over mijzelf hem de indruk dat ik meer in contact moest komen met mijn onderbuik.

Helaas dekte mijn verzekering de kosten van de haptonoom niet, maar gezien de mooie woorden van de bedrijfsarts was ik bereid er wat eigen geld aan te spenderen. Tijdens de eerste sessie werd al vrij snel duidelijk dat mijn verleden me parten speelde en er een lange weg te gaan was. Na een paar sessies zag ik opeens dat de praktijk werd verbouwd en dat die steeds mooier werd. Die gewaarwordingen liepen parallel aan de rekeningen die wel erg stipt binnenkwamen en die ik braaf betaalde. De koelheid van de haptonoom – velen zullen het professionaliteit noemen – deden mij meer en meer denken aan de verpleger die mijn vader tijdens zijn laatste dagen zijn billen afveegde. Ongetwijfeld zijn professionele hulpverleners gezegend met een gemoed

Premium

Wil je dit artikel lezen?

Neem GZ-psychologie een maand gratis op proef. Tijdens deze maand heb je onbeperkt toegang tot alle content. Na een maand stopt het proefabonnement automatisch.


    Al abonnee? Log dan in