Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Column | Geven en nemen

Premium
Zelf kan ik de titel van het boek van Rutger Bregman, ‘De meeste mensen deugen’, nog maar slecht verdragen. Nadat meisjes er amper nog naar school kunnen, worden in Afghanistan nu vrouwen door de Taliban verordend hun gezicht te bedekken in het openbaar. Onlangs werd ook Shireen Abu Akleh gedood, zij was journaliste bij de Arabische nieuwszender Al Jazeera. Terwijl zij haar werk deed nabij een vluchtelingenkamp in Jenin, de WestBank, werd ze in het hoofd geschoten. Daar is het niet bij gebleven; de dag van haar begrafenis is de rouwstoet in Jeruzalem hard aangevallen door Israëlische milities. De video-opname die ik ervan zag, maakte me misselijk. De oorlog in Oekraïne brengt dagelijks beelden van destructie, massale ontheemding en verschroeide aarde binnen. En dichtbij huis, tot slot, zal Johan Derksen binnenkort gewoon weer op televisie verschijnen, na twee weken rumoer over zijn grensoverschrijdende en ontoelaatbare uitspraken in het televisieprogramma Inside Vandaag. Hoe zijn mensen tot zoveel slechts in staat? Welk doel dient het om zoveel vernietiging aan te richten en anderen geweld te berokkenen? Een handjevol mensen (ofschoon, het zijn er steeds meer) wordt megarijk en zij kunnen alleen nog anoniem over straat. Heiligt winstbejag werkelijk de middelen? Hoe kunnen we toch dat verdwijnen of ontbreken van empathie en altruïsme beter begrijpen? Een in Syrië geboren collega met een Palestijnse achtergrond, vertelt me wat haar Nederlandse paspoort voor haar betekent. Ze voelt zich vrij, want met haar paspoort kan ze voor het eerst van haar leven reizen, andere landen bezoeken, en haar kinderen laten kennismaken met andere talen en culturen. Haar echtgenoot wil terug naar het Midden-Oosten. Hij kan hier niet aarden en zij zijn overeengekomen dat hun wegen zich zullen scheiden zodra hun kinderen ouder zijn. Ze zijn niet wrokkig of rancuneus, wel verdrietig, maar zij accepteren en respecteren ieders wens.
‘Heiligt winstbejag werkelijk de middelen?’

Ik zie het als een teken van altruïsme, in tegenstelling tot het egocentrisme en egoïsme waarbij mensen niet tegen kritiek of hun verlies kunnen en niets over hebben voor een ander – of zich dit nu in ’t groot of het klein voordoet. Op zoek naar een blijk van incasseringsvermogen bij de medemens herlees ik het liefst Herman Finkers’ adagium: de cursus Omgaan met teleurstellingen gaat wederom niet door.

https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41480-022-1402-x/MediaObjects/41480_2022_1402_Fig1_HTML.jpg
Trudy Mooren
Trudy Mooren is klinisch psycholoog bij ARQ Centrum ’45, bijzonder hoogleraar Klinische psychologie (UU), hoofdopleider
Premium

Wil je dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in