Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Het Eurovisie Songfestival

Heel hard heb ik geprobeerd er niet over te schrijven in deze column; vastbesloten waren ook onze kinderen om niet naar de finale te kijken, en ik had heus veel beters te doen tijdens de voorrondes. 
Premium
En toch is het niet gelukt. Ik heb dus uren gewijd aan het bekijken en beluisteren van de hysterische en extatische optredens tijdens het Eurovisie Songfestival (ESF) in Rotterdam. Niet alle ‘douze points’ toekenningen heb ik meer meegekregen en mij is zo het verlies van onze Jeangu bespaard gebleven. In Suriname staat hij huizenhoog in de hitlijsten, dus ach. Maar waarom was ik zo geboeid? Het was een explosie van drama, theatraliteit, lichtshows (in lijnen en rechthoeken vooral) en filmische hotspots in Nederland. Een maf tafereel met Nikki die als presentatrice hoog boven haar collega’s uittorende, het gebrekkige Engels van Jan Smit, de glitter en outcries (‘fantastic, marvelous, keep on clapping’). Hetzelfde gold voor de optredens: Dis-co-tecque van Litouwen, in gele pakken en robotachtige bewegingen; de mutsige performance van IJsland; Finland die gewaardeerd werd om de harde ‘eerlijke’ rock maar het verloor van de Italiaanse bijdrage in hetzelfde genre, en de door Nederland geleende trots met de Utrechtse Stefania die uitkwam voor Griekenland en de Groningse Mata Hari uitgevoerd door Azerbeidzjan. Als kind al vond ik uitsluitend de begintune van het festival mooi – de rest kon me toch gestolen worden?
‘Het was een explosie van drama’

Ik weet inmiddels waarom de show nu zo welkom was: in het werk als psycholoog vangen we de (emotionele) reacties van onze cliënten op; we bieden holding en moedigen mensen aan om vooral de helende weg van exposure, cognitieve herstructurering of gedragsverandering op te gaan. Ten alle tijden bewaken we de rust in onszelf, zodat we de cliënt ook rust kunnen bieden. Suïcidale ideaties, wanhoop, en emotionele uitbarstingen; we verdragen het allemaal met een kalm gemoed. We reflecteren in intervisie, en schrijven onze teksten – onlangs ontvingen we nieuwe richtlijnen over hoe we dat moeten doen nu binnenkort onze cliënten meelezen in hun dossiers. En dan ook nog anderhalf jaar opgesloten zijn in coronatijd. Ik ben inmiddels wel toe aan wat excentrieke uitspattingen!

https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41480-021-0826-z/MediaObjects/41480_2021_826_Fig1_HTML.jpg
Trudy Mooren
Trudy Mooren is klinisch psycholoog bij ARQ Centrum ’45, bijzonder hoogleraar Klinische psychologie (UU), hoofdopleider van de opleiding tot klinisch psycholoog (V&O) en voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor psychotrauma (NtVP)
Premium

Wil je dit artikel lezen?

Neem GZ-psychologie een maand gratis op proef. Tijdens deze maand heb je onbeperkt toegang tot alle content. Na een maand stopt het proefabonnement automatisch.


    Al abonnee? Log dan in