Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

How to disappear?

Onlangs ging Guido Pieters, hoogleraar aan de Faculteit Geneeskunde van de KU Leuven, met emeritaat. Naar aanleiding daarvan stelden zijn collega’s de bundel ‘Life of Pieters’ samen, waarin zij diens grote verdiensten voor de Vlaamse ggz belichten. In de daarin opgenomen afscheidsrede ‘How to disappear’, trekt Pieters lessen uit het verleden en schetst hij de toekomstige lijnen van de ggz.
Premium

https://static-content.springer.com/image/art%3A10.1007%2Fs41480-017-0006-3/MediaObjects/41480_2017_6_Fig1_HTML.jpg

‘Bij een pensionering of emeritaat wordt vaak benadrukt dat iemand met veel kennis en ervaring het professionele veld verlaat. En inderdaad, ook ik heb het gevoel dat vijfenzestig te jong is om, – als psychiater op het toppunt van mijn kunnen -, het Universitair Psychiatrisch Centrum (UPC), de universiteit en het 107-project (hervormingsbeweging ggz)* achter me te laten. Ik weet wel, het leven (her)begint op je 65e levensjaar en er komt tijd vrij voor nieuwe dingen: de tuin, lezen, fietsen, schrijven. Maar ik ga ze erg missen: mijn collega’s, medewerkers en patiënten (nu ervaringsdeskundigen). Het werk had een (te) grote plaats in mijn leven. Ik vertrouw erop dat het hier ook wel draait zonder mij, maar toch; vijfenzestig, het is wel jong. De laatste maanden nam de emotionele verwarring toe. Dat bleek toen ik begin dit jaar op de Gentse ‘Belgian Art & Design’ beurs een doek van de kunstenaar en radiomaker Koen Fillet zag, waarop een man met een blinddoek staat afgebeeld (zie volgende pagina). Dat beeld sprak me direct aan, vooral ook vanwege de titel ‘How to disappear’. (Te) snel besloot ik dat dat ook de titel van mijn afscheid zou zijn, want dat is de opdracht waar ik nu voor sta: wegdeemsteren. Het kunstwerk van Fillet roept allerlei associaties op; het verwijst naar object-constancy, naar David Bowie (en zijn onverwachte radicale verdwijning in de kunst), naar het vuurpeloton, naar een sm-spel.

Officieel afscheid nemen van je beroepsleven is ook een aanleiding om terug te kijken en vooruit te kijken. Kijkend naar het verleden welt de vraag op: ‘Was het de moeite waard?’. Het is niet aan mij, maar aan anderen, – collega’s en patiënten -, om daarover te oordelen. Naar de toekomst kijken is nog gevaarlijker, indachtig de uitspraak van Oscar Wilde: ‘doe geen voorspellingen, en al zeker niet over de toekomst’. Toch wil ik vandaag ook vooruitkijken naar wat de toekomst patiënten en zorgprofessionals in de psychiatrie te bieden heeft.

Vijf levenslessen

Terugkijken doe ik aan de hand van de vijf levenslessen van Rik Torfs, rector van de KU Leuven. Die verschenen in De Standaard van 24 maart 2016, onder de titel ‘Dromen zijn geen illusies’:

1) Besef dat je een voorbijganger bent in het leven. Overschat jezelf niet; je zal vergeten worden.

Deze levensles lijkt een variatie op het thema ‘verdwijnen’. Doe een blinddoek

Premium

Wil je dit artikel lezen?


    Al abonnee? Log dan in