Twee tot vier procent van de bevolking heeft een vermijdende/restrictieve voedselinnamestoornis (ARFID), een eetstoornis die sinds 2013 in de DSM-5 staat. Sandra Mulkens, bijzonder hoogleraar Voedings- en eetstoornissen aan de Universiteit Maastricht (UM), vindt dat de psychosociale impact van ARFID wordt onderschat en pleit voor meer onderzoek.
Via de UM ben je verbonden aan behandelcentrum SeysCentra en Maastricht UMC+. Waarom heb je je gespecialiseerd in ARFID?
‘Dat gebeurde min of meer bij toeval. Na mijn promotie bij de faculteit Gezondheidswetenschappen van de Universiteit Maastricht was ik ook als psychotherapeut geregistreerd en kwam ik terecht bij de destijds net opgezette faculteit Psychologie, bij een onderzoeksgroep die zich specialiseerde in eetstoornissen. Daarmee veranderde mijn onderzoeksthema van ‘sociale fobie/bloosangst’ naar het thema eetstoornissen en obesitas. Al snel gaf ik onderwijs, supervisie en trainingen aan behandelaren, voerde ik praktijkgericht onderzoek uit en publiceerde over diagnostiek en behandeling van eetstoornissen. Daarnaast werkte ik in de behandelpraktijk, ook om aan mijn herregistratie-eis te kunnen voldoen. Ik was ook betrokken bij externe stagebegeleidingen en samenwerkingsprojecten tussen de UM en behandelcentra, zoals de Riagg Maastricht en behandelcentrum SeysCentra. Dankzij de samenwerking ging het lopen; door academisering en het instellen van een leerstoel, wat weer heeft geleid tot meer samenwerking met andere zorginstellingen, meer onderzoekspublicaties, meer kennis en meer scholing. Kortom, we hebben ARFID op de kaart gezet, daar ben ik best trots op.’
De aandoening bestaat langer dan de diagnose ARFID, hoe verklaar je dat?
‘Dat klopt, voordat de diagnose ARFID bestond, werd de aandoening al behandeld, alleen was die toen onbekender. Kinderen en hun ouders die zich destijds bij zorg meldden met dergelijke klachten vonden uiteindelijk hun weg wel, maar we weten dat veel meer kinderen en volwassenen er last van hebben. SeysCentra is van oudsher een landelijk
