Voordat EMDR traumatherapie-land veroverde, gaven we op ons Kinder-en Jeugdtraumacentrum in Heemskerk veel groepstherapie. Zo liep er toen bij ons onder andere de ‘Horizon-geweld in de gezingroep’, een kinderverwerkingsgroep met parallel daaraan een oudergroep.

Ongeveer tien jaar geleden stonden we daarbij voor een dilemma over de mogelijke deelname van een jongen van 13 jaar oud. De groep moest eigenlijk bestaan uit basisschoolkinderen, terwijl deze jongen al in de brugklas zat. Zijn jongere broertjes en zusje zouden echter aan dezelfde behandelgroep deelnemen – en hij had hetzelfde geschreeuw en dezelfde chaos met rondvliegende meubels en pannen meegemaakt. We besloten de keuze aan hemzelf te laten en hij besloot mee te doen.

Tijdens de eerste bijeenkomsten deed hij even enthousiast mee met de kennismakingsspellen en psychomotorische oefeningen (om je gevoel te leren kennen) als alle andere deelnemers. Tijdens de traumaverhaalsessie, waarin alle kinderen tekenen, schrijven en praten over de ruzies en het geweld, moest ik mijn best doen om de verwondering uit mijn gezicht te weren; want voor mijn ogen ontvouwde zich ‘regressie uit het boekje’. Te midden van al zijn van huis meegebrachte knuffels – die hij als een fort om zich heen had neergezet -, praatte deze slungelige puber ineens met een babystem over hoe bang hij thuis was geweest dat er iemand dodelijk geraakt zou worden door de vliegende pan spaghettisaus. De therapeuten luisterden naar zijn verhaal, zijn knuffels steunden hem en de hele groep zei lieve dingen. Ontroerend was het.

Na deze therapiesessie werd hij merkbaar 13 jaar; de groepsbijeenkomsten waren volgens hem ‘opeens vet saai’ en de spelletjes ‘kinderachtig’. Voor ons als therapeuten werd het een uitdaging om hem toch ook nog van de laatste groepssessies te laten profiteren, maar de triomf dat het ons gelukt was overheerste; hij moest ‘terug’ naar het verleden om dóór te kunnen.

De kracht van groepstherapie met peers mis ik ‘plaatsvervangend’ nog elke dag voor onze cliënten en hun opvoeders. Internet is tegenwoordig natuurlijk ook een plek om ervaringen en steun uit te wisselen, maar ‘online hulp’ is voor de meeste mensen onoverzichtelijker dan een therapiegroep die geleid wordt door vriendelijke, betrokken professionals die weten hoe ze je door pijnlijke herinneringen heen kunnen loodsen. Ofwel, behandelaars: ga de uitdaging aan, blijf groepen kinderen en ouders vormen die gelijksoortige ervaringen hebben. Breng hun verhalen samen, want daar kan geen AI tegenop!