Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties0

Onderzoek naar hersenreacties op stress

Onderzoekers van het Amsterdam UMC hebben onderzocht hoe hersennetwerken reageren op stress bij mensen met een depressie en een geschiedenis van vroegkinderlijk trauma.1 De studie, die gepubliceerd is in het tijdschrift Neurobiology of Stress, richtte zich op een doelgroep die bekendstaat als zijnde extra kwetsbaar voor een ernstiger verloop van depressieve klachten.
Vibrant digital brain illustration with glowing neural connections
© ic / Stock.adobe.com

Vroegkinderlijk trauma, zoals emotioneel, fysiek of seksueel misbruik of verwaarlozing vóór het achttiende levensjaar, geldt als een van de sterkste bekende risicofactoren voor het ontwikkelen van een depressie. Bij mensen die zowel een depressie als een geschiedenis van vroegkinderlijk trauma hebben, verloopt de depressie vaak ernstiger.
Voor het onderzoek werden 66 volwassenen met een depressie en vroegkinderlijk trauma vergeleken met 33 gezonde deelnemers. Alle deelnemers ondergingen een gestandaardiseerde stress-taak waarbij zij een presentatie moesten geven voor een jury en rekenopgaven moesten maken. Voor en na deze taak werden hersenscans gemaakt om zowel de acute stressreactie als het herstelproces in kaart te brengen.
Beide groepen rapporteerden na de stresstaak meer spanning en negatieve gevoelens. De groep mensen met een depressie en geschiedenis van vroegkinderlijk trauma ervoer meer spanning dan de gezonde vergelijkingsgroep.  De hersenscans lieten echter geen meetbare verschillen zien in de werking van hersennetwerken tussen de verschillende meetmomenten. Ook werden geen significante verschillen gevonden tussen beide groepen in de manier waarop hersennetwerken op stress reageerden. Wel bleek de algehele verbondenheid binnen hersennetwerken lager te zijn bij deelnemers met een depressie en vroegkinderlijk trauma. Volgens de onderzoekers kan dit mogelijk wijzen op structurele verschillen in de onderlinge communicatie tussen hersengebieden, zonder dat deze verschillen direct samenhangen met de stressreactie zelf. Om deze reden pleiten de onderzoekers voor vervolgonderzoek waarbij hersenen niet alleen in rust worden gemeten, maar ook gekeken wordt naar emotieregulatie of cognitief functioneren onder stressvolle omstandigheden. Ook adviseren zij het meten van stresshormonen, bijvoorbeeld cortisol, om biologische stressreacties beter in kaart te brengen.

Bron:
1. Broeder, C., e.a. (2025) Brain network centrality following stress in adults with major depressive disorder and childhood traumaAvailable at SSRN 5875054.