U houdt zich al jaren bezig met psychische problematiek bij ouderen. Hoe bent u bij ADHD terechtgekomen?

‘Ik werk bij PersonaCura, een topklinisch centrum voor senioren met persoonlijkheids- en ontwikkelingsstoornissen. Daar richten we ons op persoonlijkheidsstoornissen, autisme en ADHD bij ouderen. Wat die drie onderwerpen gemeen hebben, is dat daarbij nog altijd sprake is van onderdiagnostiek en onderbehandeling.
In de behandeling van persoonlijkheidsstoornissen bij ouderen is de afgelopen jaren veel vooruitgang geboekt. Ook voor autisme is steeds meer aandacht. ADHD blijft echter achter; de diagnose wordt bij ouderen nog vaak gemist, terwijl de impact op de kwaliteit van leven groot kan zijn.
Wat daarbij opvalt is dat Nederland internationaal vooroploopt in kennis over persoonlijkheidsstoornissen bij ouderen. Het meeste onderzoek naar persoonlijkheidsstoornissen bij ouderen is zelfs afkomstig uit Nederland. Maar onderzoek naar ADHD bij ouderen staat nog in de kinderschoenen.’

Waarom heeft ADHD bij ouderen zo lang maar weinig aandacht gekregen?

‘Daar zijn meerdere redenen voor. Allereerst groeide deze generatie op in een tijd waarin ADHD nauwelijks als diagnose bestond. Mensen werden niet gezien als iemand met ADHD, maar als druk, dromerig of als iemand die gewoon beter zijn of haar best moest doen.
Daarnaast zie je dat ADHD nog altijd sterk wordt geassocieerd met kinderen en jonge volwassenen. Bij ouderen met problemen denken hulpverleners én ook ouderen zelf minder snel aan de diagnose ADHD. Mensen melden zich meestal met geheugenklachten, vermoeidheid, of stemmingsproblemen. De ADHD die daaronder kan liggen, blijft dan vaak buiten beeld.
Ook